เมื่อไหร่ก็ตามที่เราทำตัวตามสบาย หรือมัวนิ่งนอนใจ
เวลามักจะรีบเดินไป แล้วภัยเงียบจากมิดเทอมก็จะคืบคลานเข้ามา!!

เรียนๆ เล่นๆ เรื่อยๆ เฉื่อยๆ
แป๊บๆก็หมดเดือนแรก..แล้วไงล่ะ
วันที่ 20 ของเดือนใหม่นี่ล่ะ สอบกลางภาคแระ
ชีทอยู่หนใดๆๆ แกะเทปอยู่หนายยย ตะกุยตะกายหามาแทบไม่ทัน - -"
เรียนมาตั้งสี่ปี พฤติกรรมไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ

"ปีสี่คณะอื่นเค้าจะจบกันแล้ว แต่พวกคุณนี่..(สารพัดจะเติม)"
^
^ ประโยคฮิตที่อาจารย์ชอบหยิบยกมากล่าวอ้างราวกับเป็นคำนิยามของรุ่น
แม้จะเป็นความจริงที่ไม่ต้องรอการพิสูจน์ทางตรรกศาสตร์
แต่ไม่ได้บาดลึกลงไปกระตุ้นความขยันของไอ้ม่วง
เฮ้ออออ  อะไรจะปานน้านนน

ถึงจะรู้ตัวช้าไปหน่อย แต่ก็ถอยไม่ทันแล้ว  แง่ว!!
ยังไงก็ต้องทำเต็มที่ ไม่มีทางเลือกแล้วนี่เนอะ
ถึงไม่ได้เป็นอันดับหนึ่งแต่ขอเป็นซักหนึ่งอันดับ
อย่าเหยียบเค้ามากน๊าเพื่อนๆ อยู่ใต้มีนมานเหนื่อย อิอิ
ครั้งนี้คงอินกะปิดเทอมเกินไปหน่อย เลยตั้งตัวไม่ทัน
(ดู๊..ดูมันปลอบใจตัวเอง - -")
Fighto!! ^o^

--ได้กลับบ้านตั้ง 5 วัน  ดีใจจัง คริๆ
---วันที่สอบ lab ยาฉีด : ขอบคุณแก๊งผักที่นั่งรอและเอาใจช่วย ซาบซึ้ง >,<
     ขอบคุณป้าแนน อิเดย์ พี่ปุ้มปุ้ย แตงโม เพื่อนร่วมชะตากรรมคนอื่นๆ 
     และอีกหลายคนที่ช่วยลุ้นจนเหนื่อยใจ อิอิ
----คิดถึงป้าเชฟ ป้าฝ้าย นังตี๋และ ST' 102
--Midterm ครั้งนี้สู้ๆนะจ๊ะเพื่อนๆ
----อะไรที่มองไม่เห็น ไม่ใช่ไม่มี อาจต้องใช้ใจสัมผัส ถึงไม่เห็นแต่ก็รู้สึก..
---ไอ่ปราง กลับบ้านได้แล้วนะ เด๋วเค้าจาฟ้องแม่ 55+
--As long as possible ^^